The Space Between…

Pomiędzy

Za dziesięć szósta
Targany uczuciem chodzę
po mieszkaniu pełnym niemego wołania
Mijam dwa ciemne lampiony
czując ich wzrok oskarżycielski na sobie
Prawda to czy ułuda?
Sofa – milczący świadek początku
i końca
Przymykam oczy, pochylam głowę i idę
Lustro – pełna tajemnic srebrna głębina
Otwieram oczy, patrzę z nadzieję
i…

Stoję oniemiały, smagany wiatrem zdradliwym
Balkon
Podchodzę do barierki i chłonę
Chłonę świat pogrążony w swej porannej
krzątaninie
Wychylam się bardziej, spoglądam w dół -
kamienie
Szare, zimne głazy wokoło
Lecę
Coraz bliżej mam do nich
Nagle – przebłysk
Źrenice szerokie ze strachu
Kamienie – to ludzie
Ich serca stwardniałe
Wiatr włosy rozwiewa po raz ostatni
Koniec – i nic już nie widzę
Tylko ciemność mnie woła…

Za pięć siódma
Budzę się, morze dokoła
Ja sam na łodzi, zimny powiew na twarzy
Pustka
I tylko miłość w mym sercu
jak kropla goryczy
I tylko łza po policzku spływa
samotna.

—————————————

Grafomańska próba napisania wiersza, bez ładu i składu. Jak wspomniałem pochodzi sprzed jakichś trzech lat. Byłem wtedy młodszy i głupszy(?), więc porywałem się jeszcze na takie rzeczy. Nie oceniajcie więc zbyt surowo ;)
Kilka drobnych poprawek, dodany tytuł, którego najwyraźniej wtedy nie mogłem wymyślić i oto jest. Kolejny kicz na Pustyni.
Dedykuję go w ten walentynkowy dzień… Hmm… Wszystkim samotnikom ;)

Do następnego! Pomysł na wpis już jest.