Die, mouse, die!

Tup, tup, tup, tup, tup, tup, tup
Szur, szur, szur
Tup, tup, tup, tup, tup, tup, tup, TUP, TUP

Spał. A właściwie robił to jeszcze pięć minut wcześniej. W tej chwili leżał na plecach i wpatrywał się w ciemności w sufit. Z każdą minutą coraz bardziej zirytowany. Że też akurat tej nocy, kiedy chciał się porządnie wyspać. Zerknął na zegarek. 4:30.
Tup, tup, tup.
Zamknął oczy, próbując się uspokoić. Nie myśleć o tym. Całkowicie zignorować. Przecież wcale nic nie słyszysz, prawda?
TUP, TUP, TUP.
SKRRROOB!
Szybkim ruchem ręki sięgnął do włącznika lampki. Pyk! Spalona żarówka. Cudownie. Opadł na poduszkę. Nie, to niemożliwe. Fatum? Niefortunny zbieg okoliczności? Bez znaczenia. W każdym bądź razie wszystko zdawało się działać przeciwko niemu.
Leżał na łóżku przez kilka minut. Cisza. Czyżby jednak…? Z zadowoleniem przewrócił się na bok i zamknął powieki, szykując się do zaśnięcia. Może jeszcze uda się załapać dwie godzi…
Tup, tup, tup, tup, skrob, tup, tup.
Nie wytrzymał. Zerwał się na równe nogi i zaczął hałasować pod łóżkiem znajdującymi się tam książkami, reklamówkami i innymi przedmiotami. Starał się mimo wszystko być w miarę cicho, żeby nie obudzić całej rodziny. Narobił niezłego bałaganu i z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku wrócił pod ciepłą kołdrę. Po kilku minutach nasłuchiwania zapadł w płytki sen.
Tup, tup, szur, szur, tup, tup, tup.
Westchnął kompletnie zrezygnowany. Nie miał już siły ani miotać się ze złością ani wymyślić coś bardziej konstruktywnego. Wiedział, że w szafce w przedpokoju jest gdzieś pułapka, ale o tej porze nie chciało mu się jej szukać. Ani ustawiać, gdyby już ją znalazł.
Postanowił zignorować te tupania, szurania i chroboty i spróbować mimo wszystko zasnąć. Westchnął ponownie i przyłożył policzek do poduszki.
Tup, tup, tup, skrob, skrob, skrob, skrob, skrob…
Zasnął. Zapadł w sen pełen wielkich czerwonych oczu, krążących wszędzie kawałków sera i zatrzaskujących się ogromnych pułapek… Nie, nie! To już fikcja literacka! A skoro mamy się trzymać faktów, to, jak prawie zawsze, nie śniło mu się nic.

6:25. Pobudka. Nie było źle. Myślał, że w związku z nocną przygodą po przebudzeniu będzie nieprzytomny, ale całe szczęście mylił się. Był nieprzytomny w takim samym stopniu jak zawsze o 6:25.
Po wstaniu z łóżka jego bystry wzrok od razu zauważył, że coś jest nie tak. Dywan na pewnej przestrzeni cały obsypany był skrawkami sreberka. Takiego, jakim owija się…
Jego oczy rozszerzyły się, a usta ściągnęły. Drżącą dłonią sięgnął po coś, co leżało na niskiej półeczce u wezgłowia łóżka.
O nie! O nie, o nie, o nie, o nie!
Mógłby zapomnieć temu gryzoniowi, że wybrał akurat jego pokój do nocnych eskapad.
Mógłby wybaczyć, że obudził go o 4. nad ranem.
Ale TEGO nie puści w niepamięć! O nie! Ta wredna mysz podgryzła jego ostatnią czekoladę! Ulubioną, kokosową, którą specjalnie zostawił sobie na koniec! Czekoladę, za którą tydzień wcześniej przelał prawie pół litra krwi!
W tej chwili na wszystkie myszy przebywające w tym domu został wydany wyrok śmierci. Gdyby tylko one mogły się o tym dowiedzieć, gdyby popatrzyły w jego oczy w tej właśnie chwili, z pewnością uciekłyby najdalej jak tylko by mogły. Albo popełniły zbiorowe samobójstwo.
Uśmiechnął się paskudnie. Tak, opanowała go żądza zemsty. Vendetta. Nikt nie będzie bezkarnie nadgryzał czegoś, co należy do niego.
Mogło to oznaczać tylko jedno.
Wojnę!

—————————————

Taki humorystyczny raczej tekst ;) Oczywiście opisana sytuacja jest jak najbardziej prawdziwa i przytrafiła mi się dzisiaj w nocy. No, może poza tą “żądzą zemsty”. Niemniej, pani mysza zdenerwowała mnie nieźle i nie odpuszczę jej na pewno.
Ostatnia czekolada… *mruczy pod nosem*
Wpis dodany, wracam do trygonometrii ;)
Dobranoc!

PS. W weekend mam zamiar uskutecznić akcję dokładnego przejrzenia starych archiwów gg. Odświeży się trochę wspomnienia :)
PS2. Pisałem już, że późna poraz sprzyja wszelkiego rodzaju postanowieniom? Właśnie. Zapuszczam włosy ;)